Er is een verlangen dat veel dieper gaat dan woorden. Een verlangen naar rust. Naar waarheid. Naar iets wat niet wankelt.
We noemen het de Bron.
En toch… juist in deze tijd lijkt die Bron verder weg dan ooit. Niet omdat zij er niet is, maar omdat er zoveel is dat om onze aandacht vraagt.
Nieuws dat nooit stopt.
Beelden die blijven binnenkomen.
Verhalen van dreiging, verdeeldheid en controle.
En ergens daartussen proberen we onszelf te blijven voelen. Tijdens een moment van verstilling bracht ik deze vraag naar binnen:
En in die stilte werd het veld van Yeshua voelbaar.
….
Zijn antwoord was direct:
“De Bron is niet ver weg. Maar jouw aandacht is verspreid.”
Die woorden sneden door de ruis heen. Want we leven in een tijd waarin aandacht een van de meest waardevolle krachten is. Alles probeert het te grijpen. Te sturen. Te beïnvloeden.
“Wat jouw aandacht draagt,” zei hij, “vormt jouw innerlijke wereld.”
En zonder dat we het doorhebben, worden we meegetrokken in velden die niet van ons zijn.
Angst. Onrust. Verdeling.
Niet omdat ze waar zijn in essentie, maar omdat ze gevoed worden.
….
De vraag is dus niet alleen: Wat gebeurt er in de wereld?
Maar vooral: Waar geef jij je aandacht aan?
Want aandacht is geen passieve waarneming. Het is deelname. Elke keer dat je blijft hangen in ruis, verlaat je een stukje van je eigen centrum. Niet bewust. Maar wel voelbaar.
“Je hoeft de wereld niet te vermijden,” zei Yeshua zacht,
“maar je hoeft haar ook niet alles te laten bepalen wat je voelt.”
Daar ligt de verschuiving. Niet afsluiten. Kiezen.
Niet meegaan. Aanwezig blijven.
….
Wat als je vandaag één moment kiest om je aandacht terug te halen? Weg van het lawaai. Weg van de constante stroom.
En terug… naar de stilte die er altijd al was. Misschien hoef je de wereld niet te veranderen om rust te ervaren.
Misschien begint het hier: Bij waar jij je aandacht plaatst.
….
