Er is een subtiele verschuiving die bijna niemand bewust meemaakt.
Een moment, vaak vroeg in het leven, waarin je stopt met voelen wie je bent… en begint te kijken naar hoe je gezien wordt. Vanaf dat moment verandert er iets. Je gaat aanpassen. Afstemmen. Presteren.
Niet omdat het moet… omdat het misschien veilig voelt. Tijdens een moment van verstilling bracht ik deze vraag naar binnen: Wanneer werd mijn waarde afhankelijk van anderen?
En in die stilte werd het veld van Yeshua voelbaar.
….
Zijn antwoord was heel eenvoudig: “Je waarde is nooit veranderd. Alleen je manier van kijken ernaar.”
Die woorden brachten helderheid. Want wat wij inderdaad vaak waarde noemen, is een verzameling van: goedkeuring, erkenning, resultaat, succes.
Dat is geen waarde. Dat is een soort reflectie.
“Je bent gaan geloven,” zei hij zacht, “dat je iets moet worden om liefde te ontvangen.”
En precies daar begint de afscheiding voel ik.
….
Wanneer je leeft vanuit bevestiging, leef je in vergelijking.
Ben ik goed genoeg?
Doe ik het beter dan een ander?
Word ik gezien?
Het lijkt onschuldig. Toch creëert het een constante spanning. Want je waarde is dan nooit stabiel. Ze beweegt mee met de reacties van buiten. Maar wat als je dat systeem doorziet?
Wat als je beseft dat jouw waarde nooit afhankelijk is geweest van wat iemand anders ziet?
“De vraag is niet hoeveel mensen jou waarderen,” zei Yeshua, “het gaat om hoeveel jij jezelf verlaat
om gewaardeerd te worden.”
Pffff, dat is de echte confrontatie.
….
Waar in jouw leven pas je jezelf nog aan om goedkeuring te krijgen?
En wat zou er gebeuren als je daar één moment stopt… met jezelf kleiner maken voor de blik van een ander? Misschien is jouw waarde nooit het probleem geweest.
Alleen de plek waar je haar zocht.
….
