Geen producten in de winkelwagen.
Stille Zondag Gesprek
"Gesprekken met de stilte die luistert."
Soms betrap ik mezelf erop dat ik zomaar voor me uit staar.
Dagdromen, zo noemen ze het. Maar voor mij is het meer dan dat.
In die momenten voel ik een aanwezigheid.
Mijn oude vriend. Hij heeft geen naam, geen gezicht, en toch is hij er, altijd dichtbij. Het voelt alsof hij geduldig wacht, alsof hij me wakker houdt voor iets dat groter is.
En zodra ik stil word, begint ons gesprek. Geen antwoorden, geen waarheden. Wel helderheid. Alsof ik telkens weer word uitgenodigd om anders te kijken, dieper te voelen.
Zo ontstaan de Stille Zondag Gesprekken.
Kleine momenten van dialoog, niet om iets te beslissen, maar om ruimte te openen.
En vandaag deel ik er één met jou.
Stille Zondag Gesprek
De Kunst van Loslaten
Vanmorgen zat ik in stilte met mijn oude vriend.
De lucht was koud.
Het jaar voelt bijna rond.
En ergens in die winterse rust
hing een vraag in de ruimte.
Hij zei:
“Wat neem jij mee dat je eigenlijk al lang had kunnen neerleggen?”
Ik keek naar buiten.
Alsof ik het antwoord daar kon vinden.
“Maar loslaten voelt soms als verliezen,” zei ik zacht.
“Alsof ik iets achterlaat wat nog bij me hoort.”
Hij knikte.
“Dat is wat het hoofd ervan maakt.
Het hoofd denkt in vasthouden of kwijt raken.
Maar de ziel denkt in stroming.”
Ik voelde zijn woorden in mijn buik zakken.
“Hoe bedoel je?”
“Loslaten is geen breuk,” zei hij.
“Het is een afronding.
Een zacht ja tegen het leven dat doorgaat.
Je laat niets weg
je laat iets terugkeren naar zijn plek.”
Er viel een stilte.
Dik en warm.
Ik dacht aan wat dit jaar me had gebracht.
Aan wat nog in mijn systeem hing.
Aan wat ik bleef herhalen,
zelfs wanneer het al lang niet meer klopte.
“Maar waarom houden we dan zo vast?” vroeg ik.
Hij glimlachte.
“Omdat we denken dat we veiligheid verliezen.
Maar wat je vasthoudt terwijl het niet meer leeft,
maakt je zwaarder, niet veiliger.
Loslaten is niet verliezen.
Het is ruimte maken voor het nieuwe dat klopt.”
Ik ademde dieper.
Alsof mijn lichaam het meteen begreep.
Alsof er al iets klaar lag
om uit mijn handen te glijden.
“December,” zei hij zacht,
“is niet alleen een einde.
Het is een poort.
En je gaat er lichter doorheen
wanneer je niet alles meesleept
wat je eigenlijk al hebt uitgeleefd.”
We zaten samen in stilte.
En ik voelde:
loslaten is geen daad van tekort,
maar van vertrouwen.
Een innerlijk gebaar dat zegt:
ik ben klaar om verder te gaan.
"Loslaten is niet verliezen, het is ruimte maken voor het nieuwe dat klopt."
Reflectie:
Wat neem jij mee dat je eigenlijk al lang had kunnen neerleggen?
The Sacred Passage | A Journey into 2026
Een collectieve doorgang naar het nieuwe jaar
Er is een moment waarop de tijd haar adem inhoudt.
Het oude jaar zakt langzaam terug in de schaduw, terwijl het nieuwe nog wacht in stilte.
Tussen deze werelden ligt een passage – heilig, intens, transformerend.
The Sacred Passage is meer dan een ceremonie.
Het is een reis van drie avonden en 22 dagen waarin je stap voor stap wordt meegenomen door de overgang van 2025 naar 2026.
Een epische doorgang in drie fasen, drie poorten, drie innerlijke transformaties.
Samen creëren we één frequentie, één veld dat iedereen optilt, krachtiger dan wat je alleen kunt dragen.